char1ssa, 24 juni 2011
Oeganda Uganda °

Uganda was what? Fantastic

Nou, alweer mijn laatste reisverslag.
Onze laatste week in het Destitute Home zijn we nog naar de creche geweest. Super leuk! We hebben slinger-de-slang tikkertje gedaan met alle kinderen en we hebben een poging gedaan ze in het Nederlands te leren tellen. Dit wordt vooral heel lastig als je bij nummer 9 aankomt, omdat ze daar de 'g' niet uit kunnen spreken.
Dinsdag zijn we nog een laatste keer met het hospice mee geweest. We hebben een aantal dezelfde patienten gezien. De jongen met het oog bijvoorbeeld. Het is 10 keer erger geworden. De vrouw met de borstkanker, darbij begint haar andere borst nu ook.. We hebben ook auto gereden. Klein stukje, maar toch leuk om gedaan te hebben!
De Mobile Clinic bleek woensdag dicht te zijn. Daar waren we stiekem heel blij mee, want we vodnen dat nooit zo leuk..
Toen zijn we rond gaan lopen in Kimasa. Daar begonnen we eerst iets te ruiken. Naarmate we verder liepen, werd de geur steeds sterker. Het was de typische lucht van jeneverstokerijen.. En het waren er dit keer niet 1 of 2 naast elkaar, maar het was werkelijk waar een heel dorp. Zeker 50, als het er niet meer zijn geweest. Te erg om te zien. Al die dronken mensen, zoveel ontploffingsgevaar bij elkaar... Zelfs nasdat we zo'n lange tijd al in Oeganda zaten, schrokken we er nog van.
De volgende dag gingen we naar de gevangenis met een Oegandese priester. Het was net een Amerikaanse film. Een enorm terrein met verschillende gebouwen erop. Een gebouw voor de vrouwen en 1 voor de mannen. Eerst naar de mannen. Een groot gebouw met in het midden een groot plein. O het plein heen waren de appartementen voor de gevangenen als een flat mo dit plein heen gebouwd. Op het moment dat wij er binnen kwamen, liepen er mensen in witte uniformen rond. Dit waren de ter dood veroordeelden. Later kwamen de mensen met een geel uniform. Dit zijn de mensen met een uit te zitten straf. Wij moesten door de 'geeltjes' lopen om bij de ziekenzaal te komen en nog eens om bij de appartementen te komen van de 'witjes'. Hier hebben we in de gang een dienst gehouden. Er werd gezongen en gedanst. Die mensen zijn zo vrolijk en aardig dat je niet snapt waarom en of deze mensen wel iemand vermoord hebben o.i.d.
We deelden onze zeepjes uit en gingen naar de vrouwengevangenis.
Er was hier een baby die ochtend gebron, dus die mochten we even zien. Voor de kinderen die in de gevangenis worden gebroen is niks geregeld. Ze blijven met hun moeder in de gevangenis. Er is geen odnerwijs, opvang, helemall niks.. Daarom hebben wij daar kinderkleding uitgedeeld.
Vrijdag zijn Iris en ik op safari vertrokken naar Lake Mburo. Het enige park in Oeganda waar zebra's te zien zijn. En natuurlijk gingen wij om een luipaard te spotten. maar die zijn zo lastig te vinden.. Op de heenweg zijn we ook even bij de evenaar gestopt. We hebben dar een waterdemonstratie gehad en het is echt waar; in het noorden draait het water de andere kant op dan in het zuiden. Op de evenaar zelf gaat het recht naar beneden. Iris en ik zijn nu echt volleerde chauffeurs! We hebben nu echt op de wegen gereden en we hebben het achterlijke rijgedrag van de Oegandezen overleefd!
Safari was super! We hebben zebra's gezien, impala's, waterbuffels, ijsvogeltjes, adelaars, bavianen, zwijnen, krokodillen en noem maar op. We zijn zelfs bijna aangevallen door een nijlpaard
We kwamen te dicht bij zijn waterpoel, dus hij stond op, maakte zich groot, deed zijn bek open, gaf een brul en kwam naar ons toe rennen! We leven nog, haha!
We hebben daar een game walk, game drive en boottocht gedaan. We zijn daar ook gaan paardrijden. In het park! Ik heb dus met zebra's en allerlei herten gegealoppeerd! Zo vet! Geslaagde safari dus. Jammer dat we geen luipaard meer hebben gezien.
De laatste week was afscheidsweek. Dinsdag hebben we een dag geshopt in de hoofdstad, Kampala. Woensdag hebben we afscheid genomen op alle projecten. Gebeden bij het hospice, langs het ziekenhuis geweest en geluncht bij het destitute home. Toch raar om afscheid te nemen van iemand als je weet dat je ze nooit meer gaat zien. Het was toch best moeilijk. Rest van de dagen nog een laatste keer aan het zwembad gelegen en koffers ingepakt. We werden naar het vliegveld gebracht door James, de chauffeur van het hospice. Hij stond er op ons te brengen. Zo leuk! Beter dan iemand anders! Dat afscheid was ook moeilijk, omdat dat de laatste Oegandese persoon is die je ziet die je kent. En dan besef je ook dat het echt allemaal voorbij is.
De bagage werd ingecheckt (Claire en ik nog stressen of onze koffers niet te zwaar waren, maar gelukkig niet) en toen was het wachten op boarden. Daar hadden we al een uur vertraging en in het vliegtuig nog eens 1,5 uur. De airco was kapot... Als je er in zit, wil je ook gewoon naar husi.
De vlucht is verder goed verlopen. Thuis werden we opgewacht met gejuich, geklap, spandoeken en bossen bloemen. Zo leuk!

En nu zijn we dus alweer bijna 2 weken thuis. De tijd gaat te hard. Mijn reis naar Oeganda is het vetste dat ik ooit heb gedaan. Ik heb zoveel dingen mee gemaakt en ik hb zoveel geleerd. Vooral over mezelf. Stiekem mis ik het wel, alle aardige mensen die we daar ontmoet hebben maar het is ook fijn om weer thuis te zijn. Ik zal Oeganda in ieder geval nooit vergeten en de rest van de meiden vergeten Oeganda denk ik ook niet.

Uganda was what? Fantastic!

Charissa in Oeganda bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl